خوش به حالت که یه لحظه م تو سرت خیال من نیست

واسه تو فرقی نداره زنده باشم یا نباشم

                         این منم که بی تو انگار باید از خودم جدا شم

توی آسمون چشمات به سیاهی دل میبازم

                         می رسم به این ترانه  قصه ای تازه میسازم

توی چشمای تو دیدم  همه ی بود و نبودم

                        تو ولی رهاترینی  بی نیازی از وجودم

منم اون غروب دلگیر  تا همیشه پر روایت

                        این طرف شروع عشقه  اون طرف تا بی نهایت

توی این دیار غربت  عمریه من از تو دورم

                        مث جاده های پرتم  که همیشه بی عبورم........

ای که زلال تر از باران و آبی تر از دریا و زیباتر از گل هستی.

ایکاش چون نسیمی به روح خسته ام بوزی و مرا جانی دوباره بخشی...........

Hello Dear

برای نهصد و نود و ششمین بار مداوم میگویم:

!Im so sorry

.....................................................................

Dear

من پیشترها هم به شما توهین کرده بودم ...

آن هم به دلیل شدت علاقه ام به شما و  تواتر بی اعتناییتان نسبت به خودم بود .

آن روز ها زود از اشتیاهاتم میگذشتید .

ناراحت میشدید اما می گذشتید از این خطای کلامی زشت .

?But this time … this time

!You are leading me to the hell 

 .........................................................................

 Dear

آن روز های دور که خیلی جوان بودم و -به گفته خودتان زیبا -

and

 شما خیلی خیلی دوستم داشتید , یک بار خدمت تان عرض کردم که آدم ها هم تاریخ مصرف دارند .

!You did not accept it

من و شما یک برهه تاریخ را با هم زندگی کردیم در این دنیا ...  و حالا شما کاملآ این تاریخ دنباله دار را کات کرده اید بی خودی .

...................................................................

 Dear

من نه آدرسی از شما دارم نه شماره تماسی

...Of course , I have a phone number that

یا خاموش است یا با یک ((الو))ی خوش طعم پاسخ داده میشود اما می رود سریع به سمت قطع شدن صدا و امید .

...................................................................   

Dear

من و شما برای چند سال و هر سال چند صدم ثانیه با هم زندگی کردیم

...But now

بعد از این همه سال و ثانیه ٬ مرا رها کرده اید بدون کوچک ترین رد پایی از حضورتان در این دنیا . .........................................................................................

Dear

ایران کشور بزرگی ست                                                          

و مهم تر از آن کره زمین ٬ سیاره خیلی خیلی خیلی بزرگی ست !  دقیقآ نمیدانم چه وسعتی دارد؟!

اما میدانم عمرم کفاف نمی دهد که هر متر مکعب آن را با تمام دقت تمام جست و جو کنم برای یک بار دیگر دیدن شما !                        

.....................................................................................

Dear     لطفآ بفرمایید که من کجای این جهان پهناور دنبال شما بگردم ٬ بدون هیچ آدرس و...؟!

.Thank you for guiding me

!!!I will see you in another life

برای خوندن این داستان زیبا روی ادامه ی مطلب کلیک کنید...........

                      با تشکر : امیر حسین

دوستت دارم را گجا بنويسم كه ماندگار باشد ؟ روي تن شبنم، اگر بچكد چه؟ روي لبخند گلبرگ،با زمستان چه كنم؟ روي بستر ساحل، پس چگونه جلو رقص موج را بگيرم؟ پس بهتر آنست كه در لحظه لحظه دلتنگي هايم دوستت دارم را زمزمه كنم چرا كه هميشه دلتنگ توام ...

در عمق تنهایی ام به گذشته مینگرم و هوای گریه دارم .  عهد بسته ام گاهی از باران و گاهی از چترهای خیس بنویسم . وقتی ترانه هایم زنده میشوند بیشتر دلتنگ میشوم ، آخر، ترانه ها تو را به یادم می آورند . تو برایم مثل دریایی که وقتی بزرگب موج هایت را میبینم یاد عظمت عـــــشــــق می افتم . ...

اگر سراپا حسرتم، اگر یک چشمم خون چشم دیگرم اشک است، اگر خانه دلم پاییزی است، اگر آرزوهایم خاکستر شده است،همه حکاییت از گمشده ای دارد که روزی آرام و قرار من بود، روزی که آمد و زیباترین کلام آسمانی را در اعماق وجودم به یادگار گذاشت و گفتم دیگر دفتر زنگیم را برای نوشتن یادگاری نخواهم داد ...

اي نگاهت شكوه كلامم

                     بي نگاه تو من نا تمامم

سلام. پیشنهاد میکنم روی ادامه ی مطلب کلیک کرده و ادامه ی این شعر رو بخونین.

بی تو گم در کشش گنگ زمان خواهم شد

                                                     زود برگرد که من، دل نگران خواهم شد

تا تو روی چو مه خویش زمن میپوشی

                                             از غمت ای گل من، جامه دران خواهم شد

من که از مردن خود بیم ندارم لیکن

                                             تا رسد بوی تو من زنده، از آن خواهم شد

تا تو در گندم و جو بودن من شک داری

                                             باز کن سفره ی دل بهر تو نان خواهم شد

گفته ای هیچ کسی از دل من بهتر نیست

                                            تو بیا، تا برسی بهتر از آن خواهم شد

گر چه من راه به آن خانه نبردم هرگز

                                             عاقبت خاک در منزلتان خواهم شد .

شب است ومن نبسته ام، دیده ز روی ماه تو

                                          نهاده ام دو چشم خود، خیره به سوی راه تو

سنگ غم است و آینه، قلب من است وچشم تو

                                          میشکند دل مرا، گریه ی گاه گاه تو

جرم تو بی گناه من، ظلم بود به خستگان

                                          خوی گرفته این دلم، با دل بی گناه تو

هر چه نظاره میکنم، تشنه ترم به دیدنت

                                           گشته نگاه خسته ام شیفته ی نگاه تو

به برگ برگ دفترم،نوشته بی تو خسته ام

                                                        نوشته بی وجود تو من از درون شکسته ام

چو کوله بار عشق تو،نهاده سر به شانه ام

                                             قسم نمیخورم ولی، به پای تو نشسته ام

به خاطر نگاه تو از همه دل بریده ام

                                             به خاطر وجود تو، از همه کس گسسته ام

بدام تو فتاده و، رها نمیشوم دگر

                                            سر کمند عشق را به پای خویش بسته ام

چندیست دلم ز عشق بیزار شده

                                      همدرد غمم سایه ی دیوار شده

عمری دل ما ز عشق تو سهمی داشت

                                      افسوس دلم، پیش دلت خوار شده

نوش داروی دلم بودی و،آری دل من

                                      چندیست که از هجر تو بیمار شده

پس محض خدا برای من کاری کن

                                     دنیا که برای دل ما،تار شده!

دلم از عشق هم سهم کمی داشت

                                        برایم با تو بودن عالمی داشت

نگاه مست و خاموش تو گویا

                                        همیشه حرف های مبهمی داشت!

به امید چه کس کردی رهایم

                                       دلم جز یادت ای گل همدمی داشت؟!

به دستان نوازش بخش و گرمت

                                      دل من احتیاج مبرمی داشت!

خیابان،کوچه،شب،دالان خالی

                                       دو چشم خیره به گلدان خالی

نشسته تا که بابا شاید امشب

                                        بیاید با دو تکه نان خالی

فقط تا ده شمرد اما نیازش

                               نمیگنجد در این دهگان خالی

در آنسو یکنفر،افسرده،خاموش

                               گلو پر بغض با دستان خالی

به سمت خانه ی خود گام برداشت

                              به سمت خانه و ایوان خالی

در افکار خودش گم بود اما

                             صدای ترمز و میدان خالی ...

                                  ***

شب از نیمه گذشت و او نیامد

                            دوباره کوچه،شب،دالان خالی .

گر چه از فاصله ی ماه به من دور تری

                                    ولی انگار همین جا و همین دور و بری

ماه میتابد و انگار تویی میخندی

                                    باد می آید و انگار تویی میگذری

شب و روز تو نگفتی که چسان میگذرد

                                    میشود روز و شب این جا که به کندی سپری

باز بگذار،در و پنجره ها را امشب

                                             باد می آید و می آورد از من خبری

خبری تازه که نه یک خبر سوخته را

                                    باد می آورد از فاصله ی دورتری

خبر اینقدر قدیمی ست که هر پیر زنی

                                   خبر اینقدر بدیهی ست که هر کور و کری

میتواند که به یاد آورد و بشنودش

                                   تو که خود فاعل و مفعول و نهاد خبری

گر چه از باد نمانده

اثر انگشتی

روی دیوار و در و پنجره اما

تلفن میزنم امشب به پلیس

و به او میگویم

یک نفر شاخه ی احساس مرا

از لب باغچه ام دزدیده .............

                                       در جستجوی بود تو نابود میشوم

در پیچ پیچ کوچه ی بی انتهای عشق

                                       تا میرسم به نام تو مسدود میشوم

یک قله میشوم که مرا فتح کرده اند

                                       در خود شبیه دایره مسدود میشوم

سیگار میشوم و تو کبریت میشوی

                                       آهسته بر لبان خودم دود میشوم

((در آزمون زنده بگوری دوریت))

                                       بسیار بیسوادم و مر دود میشوم

با خود ببر مرا به تماشای زنگی

                                       دارم شبیه مرگ شبالود میشوم

روح مرا نبود تو تبخیر میکند

                                     دریا مرا دوباره بخوان رود میشوم

                                         که باز هم بنویسی‌‌، امان از آدمها

دلم گرفته از این صبح خالی از خورشید

                                         نه از تو،از همه،از آسمان،از آدمها

كجاست جاي تو؟ اي خوب تا كه برخيزم

                                         به جستجوي كسي بي نشان از آدمها

به جستجوي خودم آنطرفتر از دنيا

                                         اگر كه پر شده باشد جهان از آدمها

دوباره پلك بزن!تا كه چشم هايت را...

                                         شبيه چشم كسي،ناگهان از آدمها

ببينم از تن تاريخ تا بر آشوبم

                                        عليه اين من تنها،نهان از آدمها

                                           *******

مرا به هي‍‍‍ِيت انسان هميشه عاشق كن

                                       چه آرزوي قشنگي،امان از آدمها

و برو

ضربه ات کاری بود
دل من سخت شکست
و چه زشت
به من و سادگی ام خندیدی
به من و عشقی پاک
که پر از یاد تو بود
و خیالم می گفت تا ابد مال تو بود
تو برو ، برو تا راحتتر
تکه های دل خود را آرام سر هم بند زنم...

«اسرار دیده‏ها»

عاشقتر از دلم کیست؟ در وصف ماجرایش

از آسمان ببارد آوای ناله‏هایش

لیلی اگر به عشوه بر من ستم روا داشت

باز عاشقانه گویم جانم شود فدایش

گر امر داد به زنجیر پایم درون آن گیر

فرمانبری نمایم خواهم فتاد به پایش

من عاشقانه مستم در هر کجا که هستم

آری چو مِی‏پرستم از باده نگایش

ای عاشقان کجایید؟ درد مرا بیابید

گویید کجا بجویم آئینه سرایش

«صالح» دمی بخود آی رویی به «لیلی» بنمای

تا با دلت بگوید «اسرار دیده»هایش

«آریا صمدایی گله‏کلایی ـ ساری»

رفتنم آسان است...

 مثل پرواز صدا ،از قفس تنهايي

 مثل رقصيدن موج،وقت افتادن برگ

رفتنم آسان نيست...

بعد امروز كه از بودن خود غمگينم

بعد گم گشتگي و ترس در آغاز شدن

رفتنم آسان است.....

با اشك ستاره اي دلم مي شكند

با نامه پاره اي دلم مي شكند

شاداب تر از هميشه هستم اما

.....

تنها به اشاره اي دلم مي شكند.....

گوشه ی چشم بگردان و مقدر گردان
ما که هستیم در این دایره ی سرگردان!؟

دور گردید و به ما جرأت مستی نرسید
چه بگوییم به این ساقی ساغرگردان!؟...

این دعایی ست که رندی به من آموخته است
بار ما را نه بیفزا! نه سبک تر گردان!

غنچه ای را که به پژمرده شدن محکوم است
تا شکوفا نشده ، بشکن و پرپر گردان

من کجا بیشتر از حق خودم خواسته ام؟!
مرگ حق است.. به من حق مرا برگردان!

نمي خوام بگم که قدر يه دنيا دوستت دارم چون دنيا يه روز تموم ميشه نمي خوام بگم که مثل گلي چون گل هم يه روز پزمرده ميشه نمي خوام بگم که سياهي چشمات مثل شبهاي پر ستاره اس چون شب هم بلاخره تموم ميشه . . .   

وقتی حواست نيست
زيباترينی
وقتی حواست هست
فقط زيبايی
حالا حواست هست؟   

چرا كه با مرگ روياها

زنگي چون پرنده بال شكسته ايست

كه ياراي پروازش نيست . . .

گاه شايد اين باشد كه در افسون گل سرخ شناور باشيم

كار ما شايد اين است

كه ميان گل نيلوفر و قرن پي آواز حقيقت بدويم . . .